Wie zijn wij

Karina Holla maakt vitaal en grensverleggend bewegingstheater waarbij zij afwisselend regisseert en speelt. Haar zeer eigen en herkenbare stijl van acteren en bewegen leidt tot intens theater, dat een kras op de ziel achterlaat. De afgelopen vijfentwintig jaar heeft Karina Holla theaterstukken gecreëerd die zowel fysiek als visueel expressief van stijl zijn. Haar theatertaal balanceert op tegenstellingen: geschiedenis en actualiteit, extreme activiteit en subtiele stilte, humor en tragedie. Personen met een sterk verlangen en intense passie, mensen die risico’s durven te nemen en daardoor in beweging blijven, vormen een bron van inspiratie. In de ogen van Karina Holla zijn zij het, die in staat zijn te ontroeren en moed te geven. Het zorgt voor de bron voor theater en laat de primaire vorm van emotie en de kracht van verbeelding zien.

Karina Holla maakt voorstellingen geďnspireerd door bijzondere persoonlijkheden uit de geschiedenis van de beeldende kunst, film en literatuur. Met haar eerste productie Valeska, Ich Bin Eine Hexe, gebaseerd op het werk en leven van danseres Valeska Gert, introduceerde zij de ‘groteske’ in Nederland. Voor Solo/Duo ontving zij de Mimeprijs en de Münchener Star. Met Is-land van auteur Janet Frame liet zij een meer subtiele, gevoelige en introverte stijl zien.

Roland Topor schreef in 1994 speciaal voor Karina Holla en Barbara Duijfjes de absurdistische en humoristische voorstelling The Topor Treatment. Holla’s solo Edele Sappen, was gebaseerd op de woedende creativiteit van beeldhouwster Louise Bourgeois. In de laatste producties heeft Holla haar speelstijl afgepeld en teruggebracht tot de essentie.

In 1997 maakte zij de succesvolle voorstelling The Man Who Wouldn’t Lie Down, bewegingstheater dat het tragische leven van deadpan face Buster Keaton als uitgangspunt had. Kernachtig en zonder maskers was De Scrupuleuzen, een theatrale ontmoeting tussen Barbara Duijfjes en Karina Holla. City Life werd gemaakt vanuit pure beweging. Een kruispunt, waarop de zoektocht naar liefde en genegenheid botst met de strijd om te overleven in de grote stad. De Hondeman verbeeldde een Faustiaans dilemma: de angst voor leegte die tot een onstilbare honger naar indrukken leidt.

In Zweden maakte zij een stuk over psychiatrische patiënten: San Clemente (2001).

Over de dichteres Anne Sexton maakte zij Dubbelbeeld (2002) een voorstelling over emotionele beschadiging.

Een reprise van City Life werd gespeeld in Brazilië (2002) en Slovenië (2003).

Voor het Oerol festival en de Parade regisseerde zij de voorstelling Edelweiss (2004) over twee zusters, twee gevaarlijke sirenen op een alpenberg. In Moldavië ontving zij onlangs op het festival One Man Show de Ion-prijs voor de reprise van Precious Liquids. Deze voorstelling speelde ze ook voor uitverkochte zalen in Parijs. In mei 2005 ging Falten–over de schoonheid, de zeggingskracht en de kwetsbaarheid van het ouder wordende lichaam–in Zagreb in premičre.

In 2006 ontving zij een oeuvre stipendium en bezocht o.a. Brazilië en Louise Bourgeois in New York.

Dit seizoen 2007-2008 maakte Karina Holla Het Archief van Overtollige Kennis. Deze productie over Lev Theremin, de uitvinder van het eerste elektronische instrument werd een Kafkaiaanse voorstelling over bespied worden en paranoia zijn. De premičre was in september 2007 in Frascati I in Amsterdam.