Karina Holla maakt dertig jaar spraakmakende bewegingstheatervoorstellingen die op de internationale podia te zien zijn. Reden voor het Zweedse Teater Giljotin haar uit te nodigen om een portret te maken niet op basis van biografieën over anderen, maar een portret van haarzelf. Uitgangspunt voor de voorstelling wordt het eigen leven, de invloeden die het werk richting geven, het gekwetst worden maar het door die ervaringen vinden van eigenheid en de bepalende ontmoetingen met mensen en theaterstukken.

Karina Holla zal u bij de hand nemen en meenemen door de reis van haar leven die krassen op uw ziel kunnen achterlaten. Met haar avonturen in het theater en haar bijzondere ontmoetingen, o.a. met Roland Topor en Louise Bourgeois. Haar ontdekking van de groteske. Haar getuigenis van het ontstaan van het Nederlandse avant-garde theater. Huiver, laat u verleiden tot deze ontmoeting.

Naast Zweden en Nederland is de voorstelling ook te zien in Kroatië, Brazilië en Frankrijk.

Toen ik tussen 1969 en 1973 studeerde aan de Regieopleiding van de Amsterdamse Theaterschool leerde ik Karina Holla kennen, student op de mimeopleiding. Ze speelde mee in mijn afstudeervoorstelling 'De Ignorant en De Waanzinnige' van Thomas Bernhard die toen voor het eerst in Nederland werd gespeeld. Toen al was Karina een markante, gedreven en altijd nieuwsgierige speelster maar ook was toen al duidelijk dat er ook een eigenzinnige theatermaker in haar school. Na de opleiding heb ik haar werk zoveel mogelijk gevolgd en heb ik haar ontwikkeling in de gaten kunnen houden.

Wat me daarbij opviel was dat ze vaak haar inspiratie put uit leven en werk van eigenzinnige en strijdbare kunstenaressen zoals Valeska Gert, Louise Bourgeois en Anne Sexton om er maar een paar te noemen. Vrouwen die vaak tegen alle conventies in hebben gevochten voor het realiseren van hun idealen ook al zat niemand daarop te wachten en was het vrijwel uitsluitend hun eigen innerlijke noodzaak waardoor ze werden gedreven. Dat vond ik niet zo verwonderlijk: ik herkende vooral Karina zelf in deze vrouwen.

Toen Karina me vertelde dat ze een solo wilde maken over haar eigen theatergeschiedenis, haar carrière, de voorstellingen die ze heeft gemaakt, de mensen die haar hebben beïnvloed, haar mislukkingen en haar successen, heb ik haar dan ook aangeraden om deze solo zo persoonlijk mogelijk te houden en uit te gaan van de beperkingen en de tegenstand waarmee ze zelf te kampen heeft gehad zelfs nog voordat ze ook maar aan een toekomst in het theater durfde te denken.

Juist het feit dat ze eerst een en ander moest overwinnen voordat ze met deze suggestie kon instemmen overtuigt mij ervan dat 'Être Blessé' een heel persoonlijk en gevoelig verslag kan worden van een leven in dienst van het theater.  Misschien moet de titel wel worden veranderd in 'Être Blessée'.